یادداشت حمید ابراهیمی بازیگر فیلم سینمایی نغمه به مناسبت روز ملی سینما

نغمه به ظاهر نام دختریست که گم شده است، اما خوب که نگاه می کنی و زیر و زبر آدمهای فیلم را می کاوی گویا سخن از گم گشتگی انسان به معنای مطلق کلمه است… آدمهایی که هر کدام رازی دارند و در فراسوی ناکجا آبادها در پی حل مشکل هستند اما فارغ از اینکه راه درست کدام است و نادرست چیست… همچون داستان شمس تبریزی و مولانا… یکی می بیند و دیگری فقط نگاه می کند… نویسنده و کارگردان تلاش دارد بر روی پردهٔ نقره ایِ سینما همه را به حرکت وا دارد، بدنبال خودِ خویشتن باشند و در این کار از عناصر مختلفی استفاده می کند، گاهی با چراغ راهنمایی و گاهی با دف و سماع… از طرفی فیلمبردار با شناخت درست از موضوع، تلاش کرده با نفوذ به ذهن تماشاگر تمام عناصرِ در اختیار را در نقطه هایی بگمارد که بیننده را به واکنش تشویق کند، او چشمها را با طبیعت یکی می سازد و صدای آلودهٔ شهر را به تصویر می کشد و کاری می کند که او (تماشاگر) به راه بیفتد و زیر لب زمزمه کند…

سه ره پیداست.

نوشته بر سر هریک به سنگ اندر،حدیثی که‌ش نمی‌خوانی بر آن دیگر.

نخستین: راه نوش و راحت و شادی.به ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادی.

دو دیگر: راهِ نیمش ننگ، نیمش نام،اگر سر بر کنی غوغا، وگر دم درکشی آرام.

سه دیگر: راه بی‌برگشت، بی‌فرجام…

فیلم سینمایی نغمه به نویسندگی و کارگردانی سجاد اصغری و تهیه کنندگی داریوش بابائیان